دلایل عدم استقبال از سرمایه‌گذاری در پالایشگاه‌های داخلی چیست؟

روایت بومی سازی اولین قطعات توربین
اسفند ۲۱, ۱۳۹۷
چشم انداز صنعت نفت در فضای تحریمی بررسی آثار تحریم بر صنعت نفت ایران
فروردین ۱۹, ۱۳۹۸

دلایل عدم استقبال از سرمایه‌گذاری در پالایشگاه‌های داخلی چیست؟

اگر بخواهیم به سئوال بالا جواب دم دستی و راحتی بدهیم زود همه تقصیرها را به گردن تحریم ها می اندازیم! اما واقعیت این است که صنعت پالایشی، حتی در دوره ای که تحریم ها با شدت فعلی نبود مورد اقبال سرمایه گذاران غیر دولتی قرار نمی گرفت. به طور مثال از طرح و تصویب پالایشگاه کرمانشاه در سفر استانی مقام معظم رهبری به کرمانشاه بیش از ۱۰ سال می گذرد و با وجود تاکیدات فراوان تاکنون این پالایشگاه حتی به پیشرفت ۱۰ درصدی هم نرسیده است و هیچ سرمایه گذاری پا پیش نگذاشته است. پالایشگاه سیراف هم مثال دیگری از این موضوع است که به رغم اینکه مهندس زنگنه در ابتدای ورود خود به وزارت نفت در سال ۱۳۹۲، وعده دادند تا سال ۱۳۹۶ به اتمام خواهد رسید ولی متاسفانه تاکنون در مرحله تامین مالی متوقف مانده است. این مثال ها نشان می‌دهد که وضعیت سرمایه گذاری در این صنعت جذاب نیست. این موضوع را در دو بخش می توان بررسی کرد:

۱- ابهام در نحوه محاسبه سود این صنعت:

۱-۱- در حال حاضر فروشنده خوراک پالایشگاه ها به صورت انحصاری وزارت نفت است و خریدار انحصاری بیش از ۹۰ درصد محصولات شامل بنزین، گازوئیل، مازوت، نفت سفید و سوخت هوایی هم وزارت نفت است. قیمت محصولات و خوراک را وزارت نفت اعلام می کند و به رغم قوانین و بخشنامه های متعددی که وجود دارد در این کار تا حدود زیادی سلیقه ای رفتار می شود. به طور مثال پس از گذشت ۶ ماه از سال، صورتحساب خرید و فروش خوراک و فراورده ها به پالایشگاه ها ابلاغ نمی شود و این شرکت ها قادر نیستند گزارش های سه ماهه و شش ماهه خود را اعلام کنند. صورتحسابی که باید در پایان هر ماه تهیه و به شرکت ها اعلام شود. تهیه چنین صورتحسابی برای وزارت نفت، کار پیچیده ای نیست و به راحتی می تواند حتی به صورت هفتگی اعلام کند. اما این تاخیرات و ابهامات صدمات جبران ناپذیری به سهامدارن و آنهایی که سرمایه های حیاتی و هرچند کم خود را در این صنعت وارد کرده اند، زده است. این عامل سبب شده تا سرمایه گذاران برای طرح‌های بهینه سازی و کیفی سازی با وسواس بیشتری عمل کنند و در پروژه های جدید هم، سرمایه گذاری نکنند. البته در سال جاری تا حدودی این روند اصلاح شده است و گزارش های مالی شرکت‌های پالایشی در موعد سه ماهه منتشر می‌شود ولیکن همچنان در گزارش های ماهیانه خبری از نرخ فروش محصولات وجود ندارد.

۱-۲- ابهام در هزینه هایی که شرکت پالایش وپخش به این شرکت ها اعمال می‌کند.
هزینه‌هایی که تحت عنوان هزینه‌های مدیریت از طرف شرکت پالایش و پخش به شرکت های پالایشی اعلام می شود، از مطالبات این شرکت ها کسر می شود. مثلاً در سال ۹۷ مبلغی در حدود ۱۵۷ میلیارد تومان، شرکت های پالایشی به شرکت پخش و پالایش بایت هزینه مدیریت پرداخت کردند. شاید این سئوال مطرح شود که این هزینه در مقایسه با گردش مالی شرکت های پالایشی، خیلی زیاد نباشد اما هر نقطه ابهامی برای سرمایه‌گذار به منزله علامت سئوال بزرگی است.

ادامه در شماره ۴۰ صفحه ۱۶

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *